به نام تنهاترين كسي كه در تنهاييم تنهايم گذاشت

 

شبي كه بغض عشق تمام وجودم را مي فشرد و از بي همدمي دلم خراب شده بود به آسمان پناه بردم يك دفعه چشمم به ستاره اي اقتاد كه جور ديگري به من چشمك زد و احساس كردم مثل بقيه نيست پس او را به خانه ي زخم خورده ي دلم با تمام وجود دعوت كردم و ستاره درخشيد تمام شبم فقط با بودن آن ستاره روشن شد و پس از آن من هر روز آرزوي رسيدن شب را مي كردم به عشق ديدن آن ستاره حتي روزهاي من هم رنگ شب گرفته بودند عاشق شب و متنفر از روز شدم شبي كه مثل هر شب براي ديدن ستاره بي قرار بودم هر چه نشستم نيامد نيمه شب بود و همه ي ستاره ها بودند جز ستاره ي من براي يك دم قلبم ايستاد و از ترس آنكه او را از دست داده باشم چشمهايم را بستم ناگهان صداي رعد و برق مرا به خود آورد چشمهايم را باز كردم با ديدن گريه ي آسمان طاقت نياوردم بغض گلويم را فشرد فرياد زدم دلم شكست گريه كردم شب بعد دوباره رفتم ولي اين بارهم نه از ستاره خبري بود نه گريه ي آسمان فهميدم اشك آن شب آسمان به خاطر رفتن ستاره بود براي هميشه آسمان كه مادر آن ستاره بود چقدر راحت به رفتنش عادت كرد اما من هنوز كه هنوز است شبها براي ديدن ستاره ام همان ستاره ي بي معرفت زير آسمان جلوي نگاه تمسخر آميز ستارگان ديگر به خود براي آمدنش اميد مي دهم و ميدانم هيچ گاه به رفتنش عادت نمي كنم و نگاهم بعد ار او به هيچ ستاره اي خيره نمي شود

تنهايي پر وصله

شايد يک روز
تقدير ، گوش مرا گرفت
و با اردنگي
از دنيايي نا شناخته
به اين دنيا
که پر از آب و سبزه و ماهتاب و گرگ و گراز است
وارد کرد
تعارف که با کسي ندارد
دختر خاله و دختر عمو هم سرش نمي شود
اما من
که همه ي اين ها سرم مي شد
با اردنگي
دست شعر را گرفتم
که با من سياهي را تجربه کند
که با من
با ذغال سياه
ديوارهاي خانه مردم را خط بکشد
که با من
سنگ تيري شود
که پسرک به کلاغ مي زد
که با من موهايش را شانه بزند
که با من فرق سر، باز کند
که با من
به خاطر غرق شدن مرد ماهيگير ، گريه کند
که با من
آن قدر تنهايي اش پر وصله شود
که ديگر جاي هيچ رفو نباشد
که با من ...

گاه كه از خود رها مي شوم و ديده به دست خواب ميدهم مسافر شبهايي مي شوم كه در آن باغها پر از انگور است و انجير ... خدايا ميوه بهشتي مي خواهم ... انار بدهيد ... دستهاي من التماس يك سيب را به پيشگاهتان خواستار است .. هنوز عاشقم و هنوز دلم مي تپد ... من مسافر دهه هفتادم ! ... هنوز من خيال مي كنم ... دلها عاشق مي شوند ... دلها مي مانند ... دلها مي سوزند ... هنوز من حقيقت را جستجو مي كنم ... هنوز من خويش را در صحراي ذلت خوار نكرده است .. هنوز روح حقيقت خواه من تن خاكي مرا دفن مي كند در انديشه هايش ... نه گور به گور كه گور شايسته مردگان است ... روح من خواهش بي امان شيطاني وسوسه را پليد شمرده و من ذات خويش را يافته است ... زشت يا زيبا چنينم ... خوب يا بد سرشت من اين است ... و اكنون كه به رعايت عاشقي دلم جوان مانده است ،‌سهم عقل خويش را بر مي دارم و آواز مي خوانم كه من خود را دوست دارم

 

وقتی شب آرام آرام به خلوت خاموش من پا می گذارد..........
و من در ستاره باران خدا ستاره تو را ندارم ...
حضور آرامت مدتهاست در کنارم نیست.... لبخند شیرینت  را ندارم ......
وقتی دلتنگ تو ام اما چشمانت نیست تا بیقراریم را در خود گم کند
وقتی ماه رویت در تاریکی این شبها بی فروغ است  
وقتی رقص گیسوانت را در سر انگشتانم ندارم
وقتی نوازش دستان مهربان و گرمت را ندارم
وقتی نگاه معصو مانه ات را برای همیشه به خاطره ها سپرده ام
وقتی تنهای تنهایم و یاد تو تنها مهمان شبهای بی صبح من است  
من می مانم و یاد تو  و دلی پر درد .....
سفره ای از عشق و غزل.... و شمعی که به یاد چشمان
روشنت تا صبح می درخشد
در خیالم .... برایت کلبه ای در سبزترین خلوت دنج خدا می سازم ...
و با خواهش نگاهم تو را به این ضیافت عاشقانه می خوانم 
به دستان لطیف و کوچکت هزاران بوسه می زنم
نیاز دلم را با ناز نگاهت پیوند می زنم هزاران گلبرک شقایق را نثار لبخند 
نگاهت می کنم
و با تو تا اوج آبی عشق پر میکشم   
با ز هم هوا پر از شعر و غزل و قاصدک است
تو را می خوانم
غزل های خاموش دلم را بی دغدغه تا بلندای وجود فریاد میزنم :
دوستت دارم..... دوستت دارم....... دوستت دارم

 

یا لطیف

 

حدیث دیگری از عشق

 

قصه ی آن دختر را می دانی ؟

که از خودش تنفر داشت

که از تمام دنیا تنفر داشت

و فقط یکنفر را دوست داشت

دلداده اش را

و با او چنین گفته بود

« اگر روزی قادر به دیدن باشم

حتی اگر فقط برای یک لحظه بتوانم دنیا را ببینم

عروس حجله گاه تو خواهم شد »

 

***

و چنین شد که آمد آن روزی که یک نفر پیدا شد

که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابینا بدهد

و دختر آسمان را دید و زمین را

رودخانه ها و درختها را

آدمیان و پرنده ها را

و نفرت از روانش رخت بر بست

 

***

دلداده به دیدنش آمد

و یاد آورد وعده دیرینش شد :

« بیا و با من عروسی کن

ببین که سالهای سال منتظرت مانده ام »

 

***

دختر برخود بلرزید

و به زمزمه با خود گفت :

« این چه بخت شومی است که مرا رها نمی کند ؟ »

دلداده اش هم نا بینا بود

و دختر قاطعانه جواب داد:

قادر به همسری با او نیست

 

***

دلداده رو به دیگر سو کرد

که دختر اشکهایش را نبیند

و در حالی که از او دور می شد

هق هق کنان گفت

« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی »

 

 

 عشق ملغمه ای از روحیات  مهار ناپذیر و ظاهرا ناهمسازه.ادمها هنگامی عاشق هستنندکه ترکیب عجیب و غریبی از لذت ودرد شیدایی و اندوه سرمستی و نامیدی   روتو صیف کنندعشق ظاهرا یه سفینه فضایی که فقط بین دو مکان در حرکت جهنم و بهشت.  قدیمیترین شعر عاشقانه دنیا موجود در هجدهمین سلسله پادشاهی مصر باستان سروده شده است  عشق تو دنیا از قدیم تعابیر زیادی رو براش اوردن مثلا تو مصر عشق رو شکلی از شیدایی خایان در نظر گرفته انند یا برخی از اعراب می   گفتتندجننون اشکال مختلفی دارد که عشق یکی از این اشکال است
             عشق از نظر فروید یک پدیده جنسی است  پدیدهای که ناشی از واپس زدگی جنسی در زندگی وسر خوردگی ان می بیند در سال 1925 تهییه کننده افسانه ای هالیوود سام گالدوین به فروید در ازای نوشتن یه فیلنامه در مورد عشق 100 هزار دلار پیشنهاد داد چون فروید رو متخصص عشق در جهان می دونستند ولی فروید عملا هیچ حرفی واسه گفتن نداشت چون دل مشغولی عمده او جنسیت بود
:اریش فروم با خلاصه کردن دیدگاه فروید نتیجه گرفت   عاشق شدن همیشه به غیر طبیعی بودن نزدیک بوده است همیشه با کوری نسبت به واقعیت همراه بوده است وسواس گونه وبا  بنتقالی از اشیا دوست داشتنی کودکی صورت می پذیرد
چارز داروین یکی از بزرگترین نظریه پردازان علم روانشناسی است یه روز داروین نظراتشو در مورد زن و عشق داشتن و نداشتنش نوشت در مورد نداشتنش حدودا5صفحه سودهاش نوشت ولی در مورد داشتنش نوشت یه زن از یه سگ بهتره تا اینکه عاشق دختر عمویش میشود و بعدا بزگترین نظریه ها را در مورد عشق می دهد
افلاطون در رساله فدروس این طور بیان می کند که وقتی کسی معشوقش را می بیند روحش به یاد وضعیت تکامل یافتعه ای می افتد که پیش از تولداز ان برخوردار بوده است این یادوری باعث تجدید حیات روح می شود کهاز ان به صورت رشد مججدد بالها تعبییر می شود همزمان با رشد بالها روح به تپش می افتد و با احساس هایی نظیر عذاب جدان وازردگی  و درد به ستوه می اید جالب بدونین که عشق رو در قرن 15 به مالخولیا تعبیر می کردنند که در حقیقت هم همین است اخه به مالخولیا پریشانی روان می گویند واز اون به بهد در مورد عشق تحقیق شده ابن سینا هم نظریه هایی داده تا اینکه به نظریه استنبرگ می رسیم که به قاعده مثلث استنبرگ مشهور است که در اون عشق به سه قسمت عشق پر شور عشق صمیمی و عشق پوچ تقسیم کرده که توضیح اون روخواهم گفت
در اخر چیزی که مسام از زمان خلقت ادم   تا به حال عشق مهمترین مشغله ادما بوده ولی از نظرمن عشق یه مرض یه می دونیم که مرض همیشه نا خوشا یند پس  چطور ادما محتاج عشقنند چون عشق یه مرض خوشا ینده من از نظراتون بی دریغ نکنید مرسی وسلام

 دیشب دوباره یه سری به خیالاتم زده بودم هوا خوب بود و آسمون صاف وبدون ابر بود میدونید چیکار کردم ........ رفتم تمام آرزو هامو که توی یه بغچه پیچیده بودم آوردم و یکی یکی اونها رو بردم توی دل سیاه شب مثل ستاره ها آویزون کردم و آخرش هم که می خواستم اونا رو بشمارم انگشت کم آوردم بعد از اینکه کلی با ذوق و شوق به ارزو هام توی دل سیاه شب نگاه میکردم دیدم خیلی از اونها رو بیخودی بردم و تو دل آسمون آویزون کردم چون رسیدن به خیلی از اونا در حد و توان من نیست پس رفتم و یه سبد حصیری برداشتم و تمام آروزهایی رو که فکر میکردم در حد من نیست رو از آسمون شب پس گرفتم .آخرش هم نتیجه گرفتم که هر کسی باید اول استعدادها و توانایی های خودشو ببینه بعد آرزو کنه اینطوری اگه فقط یه آرزو هم بکنه مطمئنا براورده میشه

هم سفر نقطه چين ها
 
چشمانت قفل مي شود 
به چشمانم مي چسبد
مثل دستي هنگام يادگاري
به شيره ي درخت
يا لبي هنگام تشنگي
به لب دريا
و يا واژه هايي درون شعري محکم
ديشب که از پشت ابرها
بيرون نيامده بودي
آسمان را گريستم
در آسمان به جاي تو 
ماهي کشيدم
و به ياد تو 
تا صبح به آن خيره شدم
چند ماه از ديشب گذشته است
و من هنوز هم سفر نقطه چين هاي آسمانم

سکوت من ترانه من است
 
سکوت من خود سرود و ترانه من است 
و گرسنگی من همان سیری من است 
و آب در تشنگی من جریان دارد 
و در هوشیاری من مستیهاست 
و عروسیهاست در فغان و شکوه من 
و دیدارهاست در غربت تنهائیم 
و پنهانی من عین ظهور
و ظهور من همه ستر و حجاب است 
 
چه بسیار که از غمها شکوه می کنم 
و قلبم بدان غمها بر خود می بالد 
چه بسیار که می گریم و دندانهایم به خنده رخ می نمایند 
و چه بسیار که در آرزوی دوست دلم پر می شکد 
و دوست در کنارم نشسته است 
و چه بسیار که چیزی را طلب می کنم 
و آن چیز در در حلقه نگین من است 
گاه شب تاریک دشمنانم را ( که همان رهزنان حواسند) در پرده ظلمت می پوشاند 
تا من پرده رویاهای خویش را بگسترم 
و آنگاه صبح هوشیاری باز پرده را در می پیچد و به کناری می نهد