خدايا چرا هيچ چراغي شبستان دلم را روشن

 نميكند؟چرا مرغان دريايي روي امواج صداي

 من بال نميزنند؟چرا ميخك سپيدي در باغچه

 احساسم نميرويد؟چرا اين قدر شبيه سنگها

 شده ام؟

خدايا مرا در كوره راههاي پر سنگلاخ نفس

 تنها مگذار به فرشته ها بگو ماه را در

 كف بگيرد و تاربكب هاي روح مرا به

 روشنايي مبدل كند .به ستاره ها بگو ذره

 اي از اسمان را برايم معنا كنند.خدايا

چقدر پيوسته از تو گفتن را دوست دارم

خدايا اگر چه از تو دور مانده ام اما

 نخلستانها و نيستانها را دوست دارم و هيچ

 گاه بد خاكريزها رو نخواستم و عليه

 ابشارها حرفي نزدم در روز حشر مرا در نزد

 شقايقها شرمنده مخواه

خدايا دل سرد سيرم را همنشين خورشيد هاي نا

مكشوف كن چشمهايم را به سفري بي زوال ببر

به دستهايم عدالت را بياموز و به پاهايم صبر

 بده تا بي كفشي را تاب بياورند.

به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم ...
و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم ...
بگذار آن را من خود انتخاب کنم اما آنچنان که تو دوست داری ...
ای خدایی که همه دلها به نام تو آغاز می شود و همه عشقها از نگاه تو سرچشمه می گیرد!
ای خدایی که واژه ها را آفریدی و به درختان توفیق دادی که مداد بشوند به کاغذها همنشینی با شعر ها را عطا فرمودی!
ای خدایی که برای خوشبختی دریاها باران را دمادم فرو فرستادی و به خاطر گل روی خورشید به کوه ها گفتی هرگز راه نروند!
یک روز دروازه های ابدیت را به روی من باز کن . بگذار دمی در کوچه های بهشت بیاسایم!
ای خدایی که سراغت را از شمعها می توان گرفت و ستاره ها به شوق تو می درخشند!
ای خدایی که همه آلاله ها تو را می خوانند و همه جاده ها دوست دارند به تو ختم شوند!
روح مرا مثل پر پروانه ها زیبا کن و مرا در میان گرگهای نفس و گناه تنها مگذار!
ای خدایی که از تمام باغها زیباتری و زیبایی آفرینه ها را دوست داری!
ای خدایی که گلها را همسایه دائمی من قرار دادی تا روزهای خوشبوی ازل را فراموش نکنم!
ای خدایی که هر روز و هر شب پشت پلکهایم می آیی و چشمهایم را با خود به ملکوت می بری!
دلم را مالامال از عشق آینه ها کن و ابرهای مسافر را به سوی باغچه ام بفرست!